حرفهاي من با خودم - معماهای خردمندانه

شنبه 1386/06/03

معماهای خردمندانه

آن چيست كه بهتر از مادر ما را مي شناسد ؟

مرگ

سخن راست را از كجا باز شناسيم ؟‌

از سكوت آن

برف چيست ؟‌

اندكي سردي ،‌ بسياري كودكي

آن چيست كه هنگام راه رفتن ردپايش را پاك مي كند ؟‌

خوبي

آن چيست كه فرشتگان را بر ما برتري مي بخشد ؟

سرشت بس والايشان

آن چيست كه از دست ما غذا مي خورد ؟‌

اميد

آن چيست كه در غياب ما به سراغ ما مي آيد ؟‌

عشق

آن چيست كه تب دارد بي آن كه هيچ گاه بيمار باشد ؟

زمان

آن چيست كه ناخوانده وارد مي شود و نارانده خارج ؟

زندگي

13:0 | ستايش |

صندوقچه ای کوچک دارم ، مثل صندوقچه ای که کودکان تیله های خود را در آن میریزند
در این صندوقچه ، چند لبخند گذاشته ام ، گاهی در این صندوقچه را میگشایم ، به این لبخندها نگاه میکنم ، و دل تنهاییم تازه میشود . در این صندوقچه ، عشق نیز دارم ، میتوانم همه چیز خود را از دست بدهم ، اما این صندوقچه را نمیتوانم . این صندوقچه کوچک ، فناناپذیر است
و در من حسی از جاودانگی میریزد
...
دوست ندارم با مردم بی نزاکت باشم ، شاید زیاد حرف بزنم ولی در عین حال شنونده بسیار خوبی هستم ، بطور حیرت انگیزی متناقصم ، نیمی از اوقات لطیف ، رئوف ، ملایم و عادل
و نیم دیگــر ستیــزه جــو ، لجبــاز ، بی تاب ، افسرده و سرگردان .
اغلب توانایی تمرکز و تعمق در موضوعات ژرف را دارم
و با عشق به کتاب بدنیا آمده ام
...
دوست دارم توی وبلاگ از چيزهایی بنويسم که به آن علاقه دارم
و
شايد نوعي ديگر ...

..
اشعار و مطالب را برای احترام با نام شاعر و نویسنده می نویسم . آنهایی که نام ندارد را اگر زاییده ذهنم نباشد ، نامشان را نمی دانم .
..