توي يه دستم دلمو مي گيرم ،‌ توي يه دستم عقلمو

    و احساس مي كنم كه پشت زاويه هاي پنهان وجودم ،

    هنوز هم ،‌ يه حس قديمي ، مثل بازي گل يا پوچ پرپر مي زنه

    راه مي افتم ...

    دستامو مي برم پشت كمرم تا كسي ازم نپرسه چرا با مشتهاي گره كرده راه  مي رم

    تا خداي ناكرده دل كسي از گذر انديشه اي تاريك نلرزه و شور نزنه

    دلم مي خواد بازي كنم ...

    در به در دنبال يه همبازي ،

    تازگي تمام نگاه ها رو تجربه مي كنم .. اما ،

    اما پيدايش نمي كنم ..

    نه تو دعاهام .. نه تو لحظه هام .. نه تو نگاه ها ..

    چشمامو مي بندم .. يه حس داغ از رگه هاي وجودم مي چكه .. چرا ؟‌ نمي دونم

    يه صدايي مي شنوم .. يه صداي پا .. بوي همبازي مياد

    صداي پا نزديك مي شه .. بلند ميشه .. بزرگ ميشه ..

    صداي پا  سلام !

    چشمامو باز مي كنم و دو تا چشم سياه مي بينم كه از هر حس به من نزديكترند

    تعبير اقيانوسه .. آرام .. عميق ..

    با نگاهش ، مشتام يهو باز مي شن .. حس انگشتام تو هوا پخش مي شن ..

    دل و عقلم هري مي افتن رو زمين ..

    غلت مي خورن .. غلت مي خورن .. درست مي افتن جلوي پاهاش

    خم مي شه ورشون مي داره .. سايش تمام زندگيمو مي پوشونه

    با هرم چشاش ، خيره مي شه به عقلم

    با شرم نگاش ، دست مي كشه رو قلبم

    انوقت .. حالا ..

    من موندم و دستايي كه خالي ان

    مشتايي كه باز شدن ..

    سري كه پره

    و سينه اي كه براي يك جاي خالي بزرگ اشك مي ريزه

    ..