حرفهاي من با خودم - زلال باش و آرام بگیر

شنبه 1387/01/24

زلال باش و آرام بگیر

آرام باش و آرام بگیر

من از درونِ تو حرف می‌زنم

حرکت کن

از جا بلند شو

تا زمین تندتر بچرخد

و به آرزوهایت برسی

زلال باش

اگر بخواهی

دست دراز می‌کنی

ابری در آسمان می‌گیری

دریا را در

لیوان‌ِ دسته‌دار

جرعه، جرعه، سر بکش

آسمان آن قدر آبی دارد

تا خیالت راحت باشد

« بخشي از شعري كه نمي دانم شاعرش چه كسي است »

8:18 | ستايش |

صندوقچه ای کوچک دارم ، مثل صندوقچه ای که کودکان تیله های خود را در آن میریزند
در این صندوقچه ، چند لبخند گذاشته ام ، گاهی در این صندوقچه را میگشایم ، به این لبخندها نگاه میکنم ، و دل تنهاییم تازه میشود . در این صندوقچه ، عشق نیز دارم ، میتوانم همه چیز خود را از دست بدهم ، اما این صندوقچه را نمیتوانم . این صندوقچه کوچک ، فناناپذیر است
و در من حسی از جاودانگی میریزد
...
دوست ندارم با مردم بی نزاکت باشم ، شاید زیاد حرف بزنم ولی در عین حال شنونده بسیار خوبی هستم ، بطور حیرت انگیزی متناقصم ، نیمی از اوقات لطیف ، رئوف ، ملایم و عادل
و نیم دیگــر ستیــزه جــو ، لجبــاز ، بی تاب ، افسرده و سرگردان .
اغلب توانایی تمرکز و تعمق در موضوعات ژرف را دارم
و با عشق به کتاب بدنیا آمده ام
...
دوست دارم توی وبلاگ از چيزهایی بنويسم که به آن علاقه دارم
و
شايد نوعي ديگر ...

..
اشعار و مطالب را برای احترام با نام شاعر و نویسنده می نویسم . آنهایی که نام ندارد را اگر زاییده ذهنم نباشد ، نامشان را نمی دانم .
..