بندِ کفشم گره خورده است
    يک لحظه می‌نشينم

.
    گرهِ کورِ بعضی کلمات
     حتما حکمتی دارد

..

    خواب دیدم که اسب شده ام
    انسان ها سوارم می شدند و
    با شلاق پهلوهایم را می نواختند

    خواب دیدم پهلوهایم زخم شده است
    طاقت زین را نداشتم
    و طاقت سوار را
    که شلاقش را همچنان فرود می آورد

    خواب دیدم که فریاد می زدم
    من انسانم!
    من انسانم!

          « حافظ موسوی »

..

    چه فرقی دارد
    از بالا رو به پايين که بيايی
    سمتِ چپ خيابان
    سمتِ راستِ توست،

.
    صبح‌ها شکلی از رفتنم  
    عصرها خسته اي که بازمی‌آيد،
    رويا باخته، بی‌اميد و اندکی معترض!

.

    همين که از همهمه‌ی نان و سکوت و مُدارا به خانه برمی‌گرديم
    خيال می‌کنيم در و ديوار و سايه‌ها خاموشند، 
    اما کافی‌ست کمی دقت کنيم
    يک نوع دقتِ بی‌هيچ اشاره به هرچه هست،
    بعد می‌بينی
    در و ديوار و سايه و سکوت
    آهسته و پنهان از پريشانیِ تو می‌پرسند

    می‌پرسند باز که خسته و کلافه و بی‌تکليف ... !  
    پس تو مگر اهل اين ...؟
.
    هی بوده ‌های بی‌دليل
    حقايقِ‌ سختِ دشوارِ‌ ناروا
    دوستتان ندارم!

     « سید علی صالحی »

..

    اين يك قانون قديمي دنياست ؛ قانوني نامكتوب :

    هر كس كه چيزي بيشتر دارد ،

    در همان لحظه ،

    چيزي هم كمتر دارد

.

    قوانين قديم دنيا را مي توان از اين رو ؛ و همچنين از آن رو خواند :

    كسي كه چيزي كمتر دارد ،

    در همان لحظه

    چيزي هم بيشتر دارد

      « كريستين بوبن »‌  

..

    راه هاي خلوت را بيشتر دوست دارم

.

    ميان گلها ، مريم

    ميان رنگها ، سفيد

    ميان اشياء ، چراغ

.

    آب و آيينه و شعر كه جاي خود

.

    تنها

    ميان آدمها

    نمي دانم كه را انتخاب كنم

..

    از خواب كه برخواستم

    فرشته سمت چپ سرگرم نوشتن شد

    فرشته سمت راست

    سالهاست چيزي ننوشته است

.

    با خودم گفتم

    برايت نامه اي بنويسم

    كه نشسته اي بالاي ابر و ستاره

    و هي گناه و ثواب مرا مي نويسي

    از ديدار تو خوشحال خواهم شد

    حرفهايي هست براي نگفتن  

    كه با تو خواهم گفت

..

تو دستم را بگير
خودم برخواهم خاست

..