اگر آدم ها مي دانستند كه روزي  مرگ ،‌

    بي آنكه خبرشان كند ،

    به سراغ شان خواهد رفت ،‌

    آنگاه در خانه خود را به روي هم باز مي كردند ،

    نان سفره خويش را با بيگانگان قسمت مي كردند

    و همه ارزشهاي كاذب اجتماعي در نگاه شان فرو مي ريخت

    فرزانه مي شدند .

    «‌ كريستين بوبن »‌

..

    تقدیم به نگین عزیزم ، 

    هر چه شد ،

    نه گناه تو بود و نه گناه من

    گناه از پرده هاست و عزم پرده دار

    ببين !

    ما را به اين جا كشانيده اند تا ببينيم

    همين جا ؛

    همين جا در دل اقيانوس بي رنگ و بي موج و عظيم و بسيط پنهان است ،

    حقيقت در ميان صدف بي رنگي ، خلوص و سادگي است

    هر چه از نوع ديگر گفتيم و شنيديم ،

    همه رنگ بود و فريب

    « كيمياخاتون»‌

    براي آنكه از اين دنيا جدا شوم ،‌

    كافي است توجه ام را به چيزي جلب كنم كه طنين مي اندازد ،

    به حقيقت ،

    به شب  ،

    به سكوت ،

    به ماه .. 

..

     ديشب توي برنامه ماه عسل تصاويري از اتاق يه جانباز و نشون مي داد

     كه براي چند ثانيه دوربين روي يه متن كه روي ديوار اتاقش نصب شده بود نگه داشت : 

     خدايا

     مرا از دوستانم در امان بدار

     از دشمنانم را خود بلد هستم

..

    در سكوت شب آدمها خفته اند معصومانه

    اما ...

    تا طلوع صبح فردا

    دوباره نقاب ها را بر چهره ميزنند

    كاش همه زندگيمان را خواب بوديم

..

    كاش كوچيك بوديم

    وقتي كوچيك بوديم ،‌ دلمون بزرگ بود

    ولي حالا كه بزرگ شديم بيشتر دلتنگيم

    كاش كوچيك مي مونديم تا حرفامونو از نگاهمون بفهمن

    نه حالا كه بزرگ شديم و فرياد كه مي زنيم

    باز كسي حرفامونو نمي فهمه

..

    ميان زمين و آسمان ، نردباني است

    سكوت در اوج اين نردبان است

    كلام يا نوشتار ،‌ هر چقدر هم كه قانع كننده باشند ، باز هم در ميانه ي اين نردبان هستند

    بايد بر آن ها پا نهاد ،‌ بدون هيچ فشاري ،

    سخن گفتن دير يا زود به شرارت بدل مي شود 

    نوشتن دير يا زود به شرارت بدل مي شود

    دير يا زود بي شك ، بي ترديد

    تنها سكوت از شرارت تهي است

    سكوت اولين و آخرين است

    سكوت عشق است

    و در غير اينصورت ، از صدا هم پست تر است

    ساعت هاي خاموشي ، ساعت هايي هستند كه آشكارا آواز سر مي دهند

     « فراتر از بودن – كريستين بوبن »

..

    بايد كه غبار برجسته بودن و مورد احترام بودن را از خود بتكانيم

    تا كه تميز تر نفس بكشيم

    هيچ چيز زيبا تر از سبكبالي و نداشتن تكلف نيست

    ..

    قرار نبود مرده‌ ها حرف بزنند

    امّا از من به شما نصیحت :

    " قلب ها را شكنجه نكنيد  "

    " روح ها را نيز   "

    ..

    و شايد كه مي داني 

    زندگي سفر است و همه مسافران آن‌

    لاجرم ‌

    موطن آدمي را در هيچ جايي نشاني نيست 

    موطن آدمي تنها

    در قلب كساني است كه دوستش دارند

    ..

    تنها نشانه بودن ، حضور نيست

    اي بسا سيل حاضران

    كه تصويرشان در آينه چشم انعكاسي از عدم است

    اي بسا غايبي

    كه خاطره مژگانش

    هزار آينه را به تصوير مي كشد  

    ..

    من نتوانسته ام نكته اي را بياموزم

    و نمي دانم آيا در آينده آن را خواهم آموخت يا نه

    اصلا نمي دانم

    اين ناتواني ، ضعف من بوده است يا قدرت من

    اما اين نكته را خوب مي دانم

    كه هرگز نمي توانم

    در دنيايي زندگي كنم كه آن را باور ندارم

    ..

    گوش تا گوش از حرف هایی پرم

    حرف هایی که در دلی مچاله ریخته ام

    دلم را ، بیهوده به بهانه ای خوش می کنم

    و کمی بعد ، بهانه را به دست شعری می دهم

    ..

    لحظاتی هست كه

    فرسودگی از در و دیوار می‌بارد

    لحظاتی هست كه

    زند‌گی قانعم نمی‌کند

    لحظاتي كه به اندکی مرگ احتیاج دارم   

    ..

    آن چيست كه بهتر از مادر ما را مي شناسد ؟

    مرگ

    ..

    سخن راست را از كجا باز شناسيم ؟‌

    از سكوت آن

    ..

    برف چيست ؟‌

    اندكي سردي ،‌ بسياري كودكي

    ..

    آن چيست كه هنگام راه رفتن ردپايش را پاك مي كند ؟‌

    خوبي

    ..

    آن چيست كه فرشتگان را بر ما برتري مي بخشد ؟

    سرشت بس والايشان

    ..

    آن چيست كه از دست ما غذا مي خورد ؟‌

     اميد

     ..

    آن چيست كه در غياب ما به سراغ ما مي آيد ؟‌

    عشق

    ..

    آن چيست كه تب دارد بي آن كه هيچ گاه بيمار باشد ؟

     زمان

     ..

    آن چيست كه ناخوانده وارد مي شود و نارانده خارج ؟

     زندگي

     ..